Ik ben erg dankbaar voor mijn thuisfrontcommissie die mij
in de
afgelopen weken heeft ondersteund in gebed, en dat heb ik zeker mogen
ervaren.
Het lijkt erop dat het nu weer iets rustiger wordt en als straks de
verbouwing in mijn huis klaar is, zal dat ook een hele opluchting zijn.
Hartelijk dank voor al jullie steun, dmv gebed, financieel en via post
en e-mails!
Een hartelijke groet vanuit Moldavië!
Valerica
Zes jaar oud is ze, Valerica, een klein vechtertje en dat moet ook
wel
om te overleven in het kindertehuis. Een paar maanden geleden is ze bij
haar moeder weggehaald. Haar moeder brengt de dagen op straat door en
‘s nachts slaapt ze bij iedere man die haar ‘s avonds mee naar huis
neemt.
Valerica is nog te jong om in het kindertehuis te
wonen, maar er
is geen andere oplossing voor haar, dus woont ze er toch. Al
snel heeft
ze de stempel van een lastig en moeilijk kind dat niet wil luisteren.
Als het voorjaarsvakantie is, besluit de directrice dat ik haar maar
mee moet nemen naar Casa Natanael. En zo leer ik dit kleine vechtertje
kennen en ben ik enorm veel van haar gaan houden. Op haar lichaam tref
ik littekens aan die lijken op brandwonden van sigaretten.
Als ik haar optil of op schoot neem houdt ze haar benen altijd stijf tegen elkaar gedrukt (een teken dat ze waarschijnlijk misbruikt is). Als er iets mis gaat, kan ze helemaal in paniek raken, dan begint ze te trillen, maar huilen doet ze niet. Ze drukt zich dan heel dicht tegen me aan, tot het trillen langzaam weer stopt. Een zwaar getraumatiseerd meisje dat opeens in een liefdevolle omgeving beland. Wat heeft ze allemaal meegemaakt in haar korte leventje? Ze praat weinig over thuis, maar aan de manier waarop ze met de poppen omgaat, wordt me wel veel duidelijk. Als een pop iets verkeerds doet, dan wordt ze op de grond gelegd, ze zet haar knie op de rug van de pop en geeft haar dan een goed pak slaag. Als de pop de ogen niet wil sluiten als het moet gaan slapen, dan wordt ze hardhandig uit het bedje gesleurd en in de hoek gezet, daarna worden ook de andere poppen gestraft. Maar langzaam zie ik toch verandering in de kleine Valerica. Ze straalt zoveel blijdschap uit, de poppen beginnen een beter leven te krijgen, al heeft ze nog wel eens een paniekaanval als er iets mis gaat. Toen ik haar laatst weer ophaalde in het kindertehuis kwam ze van een afstand hard naar me toe rennen, ze vloog in mijn armen en hield me stevig vast. Haar verzorgster stond naast me en kreeg tranen in haar ogen. “Ze is veranderd,” zegt ze, “ze is zo veel vrolijker en daarnaast gedraagt ze zich veel beter in de groep.”
Casa Natanael
Het is 4 maanden geleden dat ik jullie geschreven heb en dat is
natuurlijk veel te lang! Wat is er veel gebeurd in die tijd. In
de
laatste brief schreef ik over de kinderen die de kerstvakantie in Casa
Natanael doorbrachten en vroeg ik gebed voor de mogelijkheid om
voortaan ieder weekend kinderen te kunnen ophalen. Dit gebeurt nu
inderdaad: ieder weekend en in de vakanties heb ik 5 kinderen bij
mij
in huis! 
De kinderen zijn ondertussen helemaal
gewend en zelf kan ik me
ook geen weekenden zonder kinderen meer voorstellen. Het is druk, maar
de gezelligheid maakt alles goed. Maar het is soms ook zwaar en triest
als de kinderen meer beginnen te vertellen over hun leven. Dima (15) is
erg achter in zijn ontwikkeling, hij kan
niet lezen, niet tellen en kent geen kleuren.
In de paasvakantie heeft hij mij verteld hoe hij in het tehuis wordt misbruikt door de grotere jongens. Ondanks dat ik al het idee had dat hij misbruikt wordt, was het toch een schok om dit van hemzelf te horen. En nog erger vind ik het feit dat ik weinig voor hem kan doen. Iedereen weet dat er kinderen in het tehuis worden misbruikt, met name kinderen die net als hij een achterstand hebben in hun ontwikkeling. Gaan praten met de directrice kan ik beter niet doen, omdat er dan de kans bestaat dat hij niet meer bij mij mag komen. Het enige dat mij gerust stelt is het feit dat alle dagen en nachten die hij in Casa Natanael doorbrengt, hij veilig is. Hij is wel veranderd sinds hij het me verteld heeft, het lijkt alsof er een zware last van zijn schouders is gevallen, nu dragen we samen de pijn en iedere avond bidden we dat de grote jongens hem met rust zullen laten. Gelukkig zijn er ook mooie verhalen, zoals Valerica die erg veranderd is, maar zij is niet de enige. Ook van de verzorgster van Dumitras (11 jaar) kreeg ik te horen dat hij heel erg veranderd is. Voorheen kon hij snel boos worden en sloeg en schopte hij erop los. Nu is hij veel rustiger en trekt zich weinig aan van opmerkingen van andere kinderen. In de weekenden zuigt hij de aandacht en liefde op en dan kan hij het weer een paar dagen volhouden in het tehuis.
Vakantie en weer verder
Eind maart had ik de mogelijkheid om een week in Engeland te zijn. Ik heb daar oa. Abbey church in Gloucester bezocht, de kerk waarmee ik verbonden was toen ik in Engeland de Bijbelschool deed. Het was heel bijzonder om iedereen, na 10 jaar(!), weer terug te zien. En ik ben echt bemoedigd door hun interesse en gebed voor mijn werk en voor Moldavië. Ook heb ik een aantal dagen met mijn zus in Londen doorgebracht, dat was genieten en ik ben er weer heerlijk tot rust gekomen. Terug in Moldavië kwam er weer een drukke periode aan en daar zitten we nog midden in. In Casa Natanael wordt de bovenverdieping afgemaakt, waardoor er straks plaats zal zijn voor 10 kinderen. Dit betekent dat ik de bouw moet leiden; voor materialen moet zorgen en moet zorgen dat er 3 keer per dag een maaltijd voor de werkers op tafel staat. De kerk in Rezina wordt ook verbouwd: er komt een nieuw dak op en daarbij wordt de kerkzaal volledig veranderd en ook de buitenkant wordt helemaal opgeknapt. Dit gebeurt mbv. vele giften uit Zwolle, waardoor ik betrokken ben bij de hele verbouwing. Ondertussen kregen we ook groepen uit Engeland, Wenen en Moldavië. Zij hebben met ons meegewerkt in al onze activiteiten en ook veel werk in mijn tuin verzet. En daarnaast hebben we nog hulp gehad van verschillende mensen voor een korte of wat langere periode. Er leek geen einde te komen aan al het bezoek.
Dana
Maar hetgeen dat me het meeste raakte in de afgelopen tijd was de
plotselinge ziekte van een mede OM-er in Chisinau.
Dana (27) uit Roemenie, nu ruim een jaar getrouwd met Eugen uit
Moldavië, kreeg 4 weken geleden te horen dat ze Leukemie heeft.
Dan staat van het ene op het andere moment alles stil.
Dana en Eugen zijn twee geliefde werkers in ons team in Chisinau, en
ons hele team is dan ook erg geraakt door haar ziekte.
Daarnaast missen we hen allebei in het werk.
Op dit moment zijn ze in Boekarest.
Dana heeft haar eerste chemokuur gehad en nu moet ze weer aansterken.
Er wordt gekeken of ze een beenmergtransplantatie kan krijgen van haar
broer of zus en dan zullen er nog een aantal chemokuren volgen.
Willen jullie alsjeblieft met ons meebidden voor dit bijzondere stel en
natuurlijk voor genezing voor Dana.
Zomervakantie 2011
De zomer komt eraan! In Moldavië start die al op 1 juni. Als alles goed verloopt, zal dan de bovenverdieping van mijn huis klaar zijn en kan ik hopelijk 8 tot 10 kinderen in de vakantie gaan opvangen. Ik zie er heel erg naar uit en ook de kinderen. Op het moment ben ik nog op zoek naar mensen die het leuk vinden om in de zomer te komen helpen om deze kinderen een onvergetelijke vakantie te bezorgen. Heb je interesse, neem dan contact met me op, dan stuur ik je meer informatie toe.
Team
in Rezina: